Płatność za pobraniem · dostawa w 1–3 dni na terenie całej Serbii · gratis woda bakteriostatyczna do każdej fiolki
Wszystkie artykuły

Metale ciężkie w peptydach: co mierzy ICP-MS

Peptyd jest cząsteczką organiczną, więc można by pomyśleć, że metale ciężkie nie mają tu czego szukać. A jednak metale śladowe mogą trafić do niemal każdego produktu: przez surowce i odczynniki, katalizatory, wodę, stalowy sprzęt albo opakowanie. Dlatego ich zawartość się mierzy, a nie zakłada.

Które metale się śledzi

Międzynarodowa wytyczna ICH Q3D dzieli zanieczyszczenia pierwiastkowe według toksyczności:

  • Klasa 1: arsen (As), kadm (Cd), rtęć (Hg) i ołów (Pb). Te pierwiastki ocenia się zawsze.
  • Klasa 2A: kobalt, nikiel i wanad, które spotyka się stosunkowo często.
  • Klasa 2B: pierwiastki rzadsze, głównie metale szlachetne z katalizatorów, jak pallad i platyna. Śledzi się je, gdy wiadomo, że są używane w procesie.
  • Klasa 3: pierwiastki o niższej toksyczności, wśród nich miedź, chrom i cyna.

Wyniki podaje się w ppm (części na milion, czyli mg na kg) albo ppb (części na miliard, czyli µg na kg).

Od osadu do plazmy

Przez dziesięciolecia stosowano prosty „test na metale ciężkie”: metale strącano jako barwne siarczki, a barwę porównywano ze wzorcem. Test nie odróżniał jednego metalu od drugiego, a niektóre słabo wychwytywał. Farmakopea Amerykańska porzuciła go w 2018 roku i zastąpiła metodami instrumentalnymi.

Dziś stosuje się dwie techniki oparte na plazmie sprzężonej indukcyjnie (ICP):

  • ICP-MS: próbkę roztwarza się kwasem, roztwór rozpyla w plazmie argonowej rozgrzanej do kilku tysięcy stopni, atomy zamieniają się w jony, a spektrometr mas rozdziela je według masy i zlicza. Czułość sięga części na miliard i niżej, dla wielu pierwiastków w jednej analizie.
  • ICP-OES: ta sama plazma, ale zamiast masy mierzy się światło, które wzbudzone atomy emitują przy długościach fali charakterystycznych dla każdego pierwiastka. Metoda jest wiarygodna, ale mniej czuła.

Fałszywie podwyższone wyniki

Obie techniki mają znane pułapki. W ICP-MS jon złożony z argonu i chloru ma masę 75, taką samą jak arsen, więc próbka bogata w chlorki może „pokazać” arsen, którego nie ma. Nowoczesne aparaty radzą sobie z tym komorą kolizyjną albo wysoką rozdzielczością. W ICP-OES problemem są nakładania spektralne: pierwiastek, którego w próbce jest dużo, emituje światło przy licznych długościach fali i może podnieść sygnał na linii innego pierwiastka.

Jest to szczególnie ważne przy peptydach, które celowo niosą w sobie metal, jak peptydy miedziowe. U nich miedź jest częścią cząsteczki, a nie zanieczyszczeniem. W takiej próbce podejrzany wynik innego pierwiastka należy powtórzyć inną techniką, najczęściej ICP-MS, zanim wyciągnie się wniosek.

Kiedy wynik jest zbyt dobry

Prawidłowy wynik dla pierwiastka, którego nie znaleziono, nie brzmi „0”, lecz „poniżej granicy oznaczalności”, na przykład „< 0,05 ppm”. Granica ta zależy od pierwiastka, metody i ilości próbki, więc różni się od pierwiastka do pierwiastka i od laboratorium do laboratorium.

Jeśli certyfikat dla każdego metalu, przy każdym produkcie i każdej serii, podaje tę samą, nieprawdopodobnie niską wartość, to powód do ostrożności. Rzeczywiste pomiary rzadko wyglądają tak równo. Jak rozpoznać podejrzany papier, piszemy w tekście o certyfikacie analizy.

Zobacz katalog