Betalen onder rembours · bezorging in 1–3 dagen in heel Servië · gratis bacteriostatisch water bij elke flacon
Alle artikelen

Zware metalen in peptiden: wat ICP-MS meet

Een peptide is een organisch molecuul, dus u zou kunnen denken dat zware metalen daar niets te zoeken hebben. Toch kunnen sporen van metalen in bijna elk product terechtkomen: via grondstoffen en reagentia, katalysatoren, water, stalen apparatuur of verpakking. Daarom wordt het gehalte ervan gemeten en niet aangenomen.

Welke metalen worden gevolgd

De internationale richtlijn ICH Q3D deelt elementaire onzuiverheden in naar toxiciteit:

  • Klasse 1: arseen (As), cadmium (Cd), kwik (Hg) en lood (Pb). Deze elementen worden altijd beoordeeld.
  • Klasse 2A: kobalt, nikkel en vanadium, die relatief vaak voorkomen.
  • Klasse 2B: zeldzamere elementen, vooral edelmetalen uit katalysatoren, zoals palladium en platina. Ze worden gevolgd als bekend is dat ze in het proces worden gebruikt.
  • Klasse 3: elementen met een lagere toxiciteit, waaronder koper, chroom en tin.

De resultaten worden uitgedrukt in ppm (delen per miljoen, oftewel mg per kg) of ppb (delen per miljard, oftewel µg per kg).

Van neerslag tot plasma

Decennialang werd een eenvoudige “test op zware metalen” gebruikt: de metalen werden neergeslagen als gekleurde sulfiden en de kleur werd vergeleken met een standaard. De test maakte geen onderscheid tussen de afzonderlijke metalen en pikte sommige slecht op. De Amerikaanse farmacopee schafte hem in 2018 af en verving hem door instrumentele methoden.

Tegenwoordig worden twee technieken gebruikt die gebaseerd zijn op inductief gekoppeld plasma (ICP):

  • ICP-MS: het monster wordt met zuur ontsloten, de oplossing wordt verneveld in een argonplasma dat tot enkele duizenden graden is verhit, de atomen worden omgezet in ionen en een massaspectrometer scheidt ze op massa en telt ze. De gevoeligheid reikt tot delen per miljard en lager, voor veel elementen in één analyse.
  • ICP-OES: hetzelfde plasma, maar in plaats van de massa wordt het licht gemeten dat aangeslagen atomen uitzenden bij golflengten die kenmerkend zijn voor elk element. De methode is betrouwbaar, maar minder gevoelig.

Vals verhoogde resultaten

Beide technieken hebben bekende valkuilen. Bij ICP-MS heeft een ion dat bestaat uit argon en chloor een massa van 75, dezelfde als arseen, zodat een monster dat rijk is aan chloriden arseen kan “laten zien” dat er niet is. Moderne apparaten lossen dit op met een botsingscel of een hoge resolutie. Bij ICP-OES zijn spectrale overlappingen het probleem: een element dat in grote hoeveelheden in het monster zit, zendt licht uit bij talrijke golflengten en kan het signaal op de lijn van een ander element verhogen.

Dit is vooral belangrijk bij peptiden die bewust een metaal bevatten, zoals koperpeptiden. Daarin is koper een deel van het molecuul en geen onzuiverheid. In zo'n monster moet een verdacht resultaat voor een ander element met een tweede techniek worden herhaald, meestal ICP-MS, voordat er een conclusie wordt getrokken.

Als het resultaat te goed is

Een correct resultaat voor een element dat niet is gevonden, luidt niet “0”, maar “onder de bepalingsgrens”, bijvoorbeeld “< 0,05 ppm”. Die grens hangt af van het element, de methode en de hoeveelheid monster, en verschilt dus van element tot element en van laboratorium tot laboratorium.

Als een certificaat voor elk metaal, bij elk product en elke batch, dezelfde, ongelooflijk lage waarde vermeldt, is dat een reden tot voorzichtigheid. Echte metingen zien er zelden zo gelijkmatig uit. Hoe u een verdacht document herkent, beschrijven we in het artikel over het analysecertificaat.

Catalogus bekijken