Płatność za pobraniem · dostawa w 1–3 dni na terenie całej Serbii · gratis woda bakteriostatyczna do każdej fiolki
Wszystkie artykuły

Spektrometria mas: jak dowodzi się, że w fiolce jest właściwy peptyd

Jeśli czystość HPLC jest odpowiedzią na pytanie „jak czysto”, to spektrometria mas (MS) odpowiada na pytanie „co to jest”. Mierzy masę cząsteczki. Ponieważ masę peptydu można dokładnie obliczyć z jego sekwencji, zgodność masy zmierzonej i obliczonej jest podstawowym dowodem tożsamości.

Jak działa spektrometr mas

Urządzenie nie mierzy masy bezpośrednio. Najpierw zamienia cząsteczki w jony, czyli nadaje im ładunek, a potem mierzy stosunek masy do ładunku, oznaczany jako m/z. Dla peptydów stosuje się najczęściej dwa sposoby jonizacji:

  • Elektrorozpylanie (ESI): roztwór rozpyla się na drobne kropelki pod wysokim napięciem. Peptydy przyjmują przy tym często więcej protonów, więc tę samą cząsteczkę widać jako kilka sygnałów, z jednym, dwoma lub trzema ładunkami.
  • MALDI-TOF: peptyd miesza się z matrycą i wystawia na impuls lasera. Tutaj peptyd widać zwykle z jednym ładunkiem.

Elektrorozpylanie łączy się często bezpośrednio z aparatem HPLC. To połączenie nazywa się LC-MS i każdemu pikowi z chromatogramu przypisuje również jego masę.

Przykład: tripeptyd GHK

Tripeptyd GHK (glicyna, histydyna, lizyna) ma wzór cząsteczkowy C14H24N6O4. Jego średnia masa molowa wynosi 340,38 g/mol, a masa monoizotopowa, liczona tylko z najpowszechniejszych izotopów każdego pierwiastka, wynosi 340,19.

W widmie ESI spodziewamy się zatem:

  • sygnału [M+H]+ przy m/z 341,19, czyli cząsteczki z jednym dodanym protonem,
  • słabszego sygnału [M+2H]2+ przy m/z 171,10, z dwoma protonami, przez co wartość m/z jest o połowę mniejsza.

Aparaty o wysokiej rozdzielczości pokazują też wzór izotopowy, szereg mniejszych pików obok głównego. Odstęp między nimi zdradza ładunek: wynosi 1 dla jonów z jednym ładunkiem, a 0,5 dla jonów z dwoma.

Sygnały, które mylą, choć są normalne

Obok oczekiwanych jonów w widmie często widać też addukty: tę samą cząsteczkę z sodem, [M+Na]+, cięższą o 22 jednostki od [M+H]+, albo z potasem, [M+K]+, cięższą o 38. Sód jest wszędzie, więc takie sygnały nie są oznaką złego peptydu. Ważne, by laboratorium podało, który jon przyjęło jako potwierdzenie.

Czego spektrometria mas nie widzi

  • Ten sam skład, inna kolejność. Peptydy GHK i KHG mają dokładnie tę samą masę. Aby potwierdzić kolejność, cząsteczkę rozbija się w aparacie na części (tandemowa spektrometria mas, MS/MS) i odczytuje sekwencję z mas tych części.
  • Izomery. Leucyna i izoleucyna mają tę samą masę, podobnie jak forma L i D tego samego aminokwasu. Zwykła MS ich nie rozróżnia.
  • Ilość. Różne cząsteczki jonizują się niejednakowo łatwo, więc wysokość sygnału nie mówi, ile czego jest. Do czystości potrzebny jest HPLC.

Kiedy MS jest szczególnie przydatna

Najwięcej danych daje połączenie LC-MS. Jeśli obok głównego piku jest zanieczyszczenie, jego masa często zdradza, czym ono jest: łańcuch, któremu brakuje jednego aminokwasu, jest lżejszy dokładnie o masę tego jednego ogniwa, a utleniona metionina cięższa o 16 jednostek. Widać też, skąd zanieczyszczenie pochodzi, z syntezy czy z rozkładu.

Jak wygląda dobry wynik MS

  • Podane są masa teoretyczna i zmierzona oraz rodzaj jonu.
  • Różnica między nimi mieści się w granicach dokładności aparatu.
  • Widmo jest dołączone albo można je otrzymać na żądanie.
  • Numer serii zgadza się z fiolką.

Certyfikaty dla naszych serii, z wynikami czystości i tożsamości, możesz obejrzeć lub o nie poprosić na stronie Certyfikaty.

Zobacz katalog