Massaspectrometrie: hoe wordt aangetoond dat het juiste peptide in de flacon zit

Als HPLC-zuiverheid het antwoord is op de vraag “hoe zuiver is het?”, dan beantwoordt massaspectrometrie (MS) de vraag “wat is het?”. Ze meet de massa van moleculen. Omdat de massa van een peptide exact uit de sequentie kan worden berekend, is de overeenkomst tussen de gemeten en de berekende massa het basisbewijs van de identiteit.
Hoe een massaspectrometer werkt
Het apparaat meet de massa niet rechtstreeks. Het zet moleculen eerst om in ionen, geeft ze dus een lading, en meet vervolgens de verhouding tussen massa en lading, aangeduid als m/z. Voor peptiden worden meestal twee ionisatiemethoden gebruikt:
- Elektrospray (ESI): de oplossing wordt onder hoge spanning verneveld tot fijne druppeltjes. Peptiden nemen daarbij vaak meerdere protonen op, zodat hetzelfde molecuul als meerdere signalen verschijnt, met één, twee of drie ladingen.
- MALDI-TOF: het peptide wordt gemengd met een matrix en blootgesteld aan een laserpuls. Hier is het peptide meestal te zien met één lading.
Elektrospray wordt vaak rechtstreeks gekoppeld aan een HPLC-systeem. Die combinatie heet LC-MS en geeft bij elke piek in het chromatogram ook de massa ervan.
Voorbeeld: het tripeptide GHK
Het tripeptide GHK (glycine, histidine, lysine) heeft de molecuulformule C14H24N6O4. De gemiddelde molaire massa is 340,38 g/mol en de monoisotopische massa, die alleen wordt berekend uit de meest voorkomende isotoop van elk element, bedraagt 340,19.
In een ESI-spectrum verwachten we daarom:
- een signaal [M+H]+ bij m/z 341,19, dus het molecuul met één extra proton,
- een zwakker signaal [M+2H]2+ bij m/z 171,10, met twee protonen, waardoor de m/z-waarde half zo groot is.
Apparaten met een hoge resolutie tonen ook het isotopenpatroon, een reeks kleinere pieken naast de hoofdpiek. De afstand daartussen verraadt de lading: die is 1 bij ionen met één lading en 0,5 bij ionen met twee.
Signalen die verwarren, maar normaal zijn
Naast de verwachte ionen zijn in het spectrum vaak ook adducten te zien: hetzelfde molecuul met natrium, [M+Na]+, dat 22 eenheden zwaarder is dan [M+H]+, of met kalium, [M+K]+, dat 38 zwaarder is. Natrium is overal, dus deze signalen zijn geen teken van een slecht peptide. Belangrijk is dat het laboratorium vermeldt welk ion het als bevestiging heeft genomen.
Wat massaspectrometrie niet ziet
- Dezelfde samenstelling, een andere volgorde. De peptiden GHK en KHG hebben precies dezelfde massa. Om de volgorde te bevestigen, wordt het molecuul in het apparaat in fragmenten opgebroken (tandem-massaspectrometrie, MS/MS) en wordt de sequentie afgelezen uit de massa's van die fragmenten.
- Isomeren. Leucine en isoleucine hebben dezelfde massa, net als de L- en D-vorm van hetzelfde aminozuur. Gewone MS maakt geen onderscheid tussen beide.
- Hoeveelheid. Verschillende moleculen ioniseren niet even gemakkelijk, dus de hoogte van een signaal zegt niet hoeveel er van wat aanwezig is. Voor de zuiverheid is HPLC nodig.
Wanneer MS vooral nuttig is
De meeste informatie levert de combinatie LC-MS. Als er naast de hoofdpiek een onzuiverheid is, verraadt de massa ervan vaak wat het is: een keten waaraan één aminozuur ontbreekt, is precies de massa van die ene schakel lichter, en een geoxideerd methionine is 16 eenheden zwaarder. Zo wordt ook zichtbaar waar de onzuiverheid vandaan komt: uit de synthese of uit afbraak.
Hoe een goed MS-rapport eruitziet
- De theoretische en de gemeten massa zijn vermeld, net als het type ion.
- Het verschil daartussen valt binnen de nauwkeurigheid van het apparaat.
- Het spectrum is bijgevoegd of op aanvraag verkrijgbaar.
- Het batchnummer komt overeen met de flacon.
De certificaten voor onze batches, met de resultaten voor zuiverheid en identiteit, kunt u bekijken of opvragen via de pagina Certificaten.
Catalogus bekijken